X
تبلیغات
قرآن - جایگاه بلند انسان در خلقت

قرآن

مقاله و پزوهش قرآنی

جایگاه بلند انسان در خلقت

«انسان» در عالم آفرینش،موقعیّت مخصوص،و جایگاه بلندی دارد،قرآن مجید،انسان را یک مخلوق ممتاز،و مورد عنایت و تکریم مخصوص خداوندی معرفی می کند،و در جای جای این کتاب الهی از عظمت «انسان» سخن می گوید:

«انسان» را خلیفه خداوند بر روی زمین معرفی می کند(بقره/30) و تاج «وَ لَقَدْ کَرَمْنا بَنی اَدَمَ»(اسرا/70) را فقط بر فرق انسان می گذارد،و خلقت مواهب آسمانی و زمینی را به آفرینش انسان ربط داده و انسانها را مخاطب قرار داده می فرماید:

«وَسَخَّر لَكُمُ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ»(ابراهیم/33)

«وَسَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالْنَّهَارَ»(نحل/12)

« وَسَخَّرَ لَكُمُ الأَنْهَار»(ابراهیم/32)

«هُوَ الَّذِي سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُواْ مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا»(نحل/14)

«وَسَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ»(ابراهیم/32)

«يُنبِتُ لَكُم بِهِ الزَّرْعَ وَالزَّيْتُونَ وَالنَّخِيلَ وَالأَعْنَاب»(نحل/11)

«الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ»(بقره/22)

« وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُم مِّن السَّمَاء مَاء لِّيُطَهِّرَكُم به»(انفال/11)

« وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَرَزَقَكُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ»(غافر/64)

«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ»(تین/4)

« وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي»(حجر/29)

«وَسَخَّرَ لَكُم مَّا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ»(جاثیه/13)


خداوند سقف آسمان را بر فرق شما برافراشته،و بساط زمین را زیر پای شما گسترانیده،و برای شما از آسمان باران فرو ریخته،و برای خاطر شما از زمین میوه های گوناگون پدید آورده،و ماه و خورشید و شب و روز را به نفع شما به چنبر تسخیر کشانده است،و «نهرهای روان» را مسخّر شما گردانیده،و دریاها را برای راندن کشتیها و استفاده از گوشت های حیواناتی که در آغوش آنها پرورش می یابند فرمانبردار شما کرده است،«ابرها» از آسمان برای خاطر پاکیزه ساختن محیط زندگی شما باران فرو می ریزند،«گیاهان گوناگون» به منظور به وجود آمدن باغ ها و بستان های بهجت افزا برای شما سر از خاک در می آورند،و انواع میوه های چرب و شیرین و حبوبات که مورد استفاده خوراکی شما قرار می گیرند و مخصوصاً زیتون و خرما و انگور را برای خاطر شما به وجود آورده است.

و بالاخره،ابر و باد و مه و خورشید و فلک کمر خدمت برای شما بسته است و آنچه را که در آسمانها و زمین است،خداوند مسخّر شما کرده است،و خداوند مهربان و دانا و توانا،با دست قدرت خود،چهره های شما را تصویر کرده،و شما را در بهترین و کاملترین خلقت آفریده،و آن روحی را که مخلوق ممتاز خداوند است در کالبد شما دمیده است،و در یک کلام این مهمانسرای باشکوه،و کامل را برای خاطر شما انسانها این چنین آراسته است.

گویا سخن سرای نامی،سعدی شیرازی،از این عبارات الهام گرفته است و چنین می گوید:

شب از بهر آسایش تست و روز                                             مه روشن و مهر گیتی فروز

نسیم از برای تو فرّاش وار                                                   همی گستراند بساط بهار

اگر تشنه مانی به سختی مجوش                                          که سقّای ایر آبت آرد بدوش

اگر اب و برفست و باران و میغ                                               و گر رعد چوگان زند برق تیغ

همه کارداران و فرمان برند                                                    که تخم تو در خاک می پرورند

زخارت گل آورد و از نافه مشک                                             زر از کان و برگ تر از چوب خشک

عسل دادت و از نحل و منّ از هوا(1)                                      رطب دادت از نخل و نخل از نوا(2)

ز خاک آورد رنگ و بو و طعام                                                 تماشا گه دیده و مغز و کام

خور و ماه و پروین برای تو اَند                                                قنادیل سقف سرای تو اَند

بدست خودش چشم و ابرو نگاشت                                        که مَحرم به اغیار نتوان گذاشت

توانا که او نازنین پرورد                                                         به الوان نعمت چنین پرورد


__________________________

1-منّ اشاره به جریان منّ و سلوی است که از آسمان برای قوم حضرت موسی (ع) نازل می شد و در قرآن کریم در آیه 57 از سوره بقره ذکر شده است.

2-«نوا» یعنی هسته خرما.


                                                                                                   منبع:کتاب اسلام مجسم 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم تیر 1390ساعت 13:22  توسط محمد حسن میرزایی  |